Uitstelgedrag

Dood. We komen er allemaal voor te staan. En dat weten we maar al te goed. Maar wat is het toch met ons mensen. Aan de ene kant wensen we invloed op ons eigen afscheid. Cremeren of begraven, de muziek, wie er worden uitgenodigd, we hebben er graag wat over te zeggen. Aan de andere kant schuiven we het gesprek erover het liefst voor ons uit en bereiden we ons ook niet echt voor op ons afscheid. Dat blijkt uit onderzoek, waarover vakblad Uitvaart bericht.

Zo vulden zo’n 1.500 mensen in september 2018 de afscheidsmonitor van Yarden in. De meeste respondenten gaven aan de wens van de overledene het belangrijkste te vinden. Toch geeft bijna de helft aan zelf nog niets geregeld te hebben. Van de andere helft heeft 81% een verzekering afgesloten, dat dan weer wel en heeft 71% in die groep de keuze voor begraven of cremeren vastgelegd. Opmerkelijk. Zijn we gewoon laks of zit er iets achter ons uitstelgedrag?

Wie zet de eerste stap

Een onderzoek door Monuta, een maand later, geeft een inkijkje in de redenen. 2.100 mensen deden aan dat onderzoek mee. Wat blijkt, ouders en kinderen houden elkaar in de greep en blijken het onderwerp maar moeilijk te kunnen aanroeren. Kinderen wachten op hun ouders, ouders op hun kinderen. Als het kind erover begint kan dat de indruk wekken dat het ‘wel mooi is geweest’; begint de ouder erover kan dat voelen als het ‘ accepteren van de dood’. Monuta noemt het ‘de wet van de dubbele bescherming’.

Het blijft een lastig dilemma en niet weten wat de overledene gewild zou hebben, kan voor nabestaanden heel lastig zijn en reden zijn elkaar in de haren te vliegen. In vergelijking met eerder onderzoek ziet Monuta overigens wel een lichte wensen-vastleg-stijging onder de 65-plussers. De marketingbudgetten van de ‘grote jongens’ lijken enig effect te scoren.

Stel niet uit tot morgen …

Hoe het met onze leden zit, geen idee. Gaan we ook niet uitzoeken. Maar we staan er wel achter, dat op tijd noteren van je uitvaartwensen. Onze digitale invullijst is handig. Van harte aanbevolen.